نباشد که پر و خالی شدن های حجم سینه را ، زندگی بنامیم...

نباشد...

ما را برای بهتر ها و عمیق ترهایی ، باید...

داشتم بی خیالی های مادری را نظاره می کردم ...

با خیال در حال پرواز حودم هم در جدال بودم ....

غبطه خوردم و گفتم: مگر از فرزند، مقدس تر هم داریم؟

بله ! داریم...

حرمت پدر فرزند...

احمق ، به دشمن شدن مردم با خود کاری ندارد ....

دانا ، با قلب خود بذر مهر را میان مردمان می کارد...

و احمق تر،با سیاست سعی میکند همه را دوست خود کند....

و...

ادامه دارد...

درختان ، بالا و پایین های زیادی را با استواری تحمل می کنند و بزرگ میشوند ؛ چرا که این زمستان ها و پاییزها را به عنوان جزیی از زندگی پذیرفته اند و عین زندگی می دانند.می دانند و می مانند و استوار... کاش ما ادمها هم کمی درخت بودیم...

من آدم کم توقعی ام ؛ اما کمال گرام... بلند پرواز نیستم اما، کمال گرام... نهایت ارزوی من ، داشتن باغیست برای کاشتن گل... شایدم مغازه ای کوچک پر از گل ، تا با فروش مهربانی ها و زیبایی ها ، روزی حلالی بدست ارم و میان عطرها، مست... و یا مغازه ای پر از کتاب ، تا به نادانی ها ، دانایی هدیه کنم و برای خودم، لقمه نانی علم... من! دست پخت مادر را هم دوست دارم... دوست دارم ، طعم ایران را در نانی بپیچم و از کافه ایی کوچک ، به مردم عرضه کنم... من ... همینم ... پیچده در میان تمام سبزها و صورتی ها و ارغوانی ها ...

در عجبم از غلبه ی "نفهمی "ها ، بر "بفهمی " ها ،که عجیب خودشان را محق هم می دانند...

قشنگ ترین جمله ای که خوندم:

{ وحشتناک ترین چیزها اینه که " نفهمی " را ببینی که به شدت به نفهمی هایش اعتقادات تعصب امیز داشته باشد... فاجعه است ... فاجعه...}

هرچی بیشتر میخوانم ... بیشتر اسیر میشوم .... اسیر خاکی که ، خوب گفته اند : عجیب "کش " دارد... عجیب...

حتی از روی همین نوشته های رو ی کاغذ یا حتی تصاویر دنیای مجازی...

من دل بسته خاک بلا خیز خراسان بزرگ شدم ...

این ایران شرقی...

من ریشه هایم را یکی یکی می یابم با درد و غم و راز افغانستان...

و دوست دارم....

این ریشه ی به ظاهر جامانده از خودم را...

و من میدانم که حتما برای این سرزمین ،کاری خواهم کرد ؛ حتی اگر ان کار ،برای ایران نباشد...

هر رمان یک زندگی بی زیستن است...

انها را می شود زندگی کرد...

هرکدامشان که به اخر میرسند؛ انگار من هم یکبار به اخر میرسم...

به دنبال گنجیم ... همگی ...

اندکی به ان می رسند... به گنج عمر و زندگی...

اما بیشترها ، می مانند؛ می بازند... حتی در وسط معدن گنج!

چه میشود ؟ که مرگ رویا ، در یک قدمی رویا میسر میشود؟

جواب شاید ان باشد که گنج های یک معدن را ،حاضر و اماده در میان یک صندوق جواهرات و تراش خورده می خواهیم .

ما در پی شکار ارزوهامان ، بیشتر گنج یابیم تا معدن کار...